गजल-मान्छे

कति सम्म वेसरम बन्न सक्छ मान्छे
आँफै रुख चढाइ जरा खन्न सक्छ मान्छे

हिजो मात्रै नाता गाँसी छाती भित्रै टाँसी
भोलि आफ्नो होइन पनि भन्न सक्छ मान्छे

सुख पर्दा बेवास्ता छ दु:ख पर्दा यहाँ
को आफ्नो को पराइ हो गन्न सक्छ मान्छे

आफ्नैलाई डुबाएर आफू शिखर चुमी
फेरी मुख देखाउन धन्न सक्छ मान्छे

भन्छु म त नदिनु है विश्वास त्यो कतै
दिनु परे फिर्ता फेरी कन्न सक्छ मान्छे

-अनुरग कँडेल

गजल-जिन्दगी

जता छोयो उतै घोच्ने काँडो भयो जिन्दगी
कतै काम आएन यो घाँडो भयो जिन्दगी

यता कोच्यो उता कोच्यो कहीँ कतै अडिदैन्
फालुँ कि म राखुँ लौ न?ठाँडो भयो जिन्दगी

हरेक दिन उजाड छन छैन कुनै बहार
डढेलोले निमिट्यान्न डाँडो भयो जिन्दगी

सधैं दु:ख पिर ब्यथा सुख कैले झुल्किएन
मुटु काँप्ने पुस माघको जाडो भयो जिन्दगी

खास केही भएन खै न त कतै काम आयो
परान धान्न कमाइ खाने भाँडो भयो जिन्दगी

अनुराग कँडेल