गजल-लुकी लुकी हेरेँ

साह्रै राम्रो उनको रुप लुकी-लुकी हेरेँ
उनि आउने दोबाटोमा ढुकी-ढुकी हेरेँ

गोरो वर्ण कालो केश ति गाजलु आँखा
लजाउदै आँफैसँग झुकी-झुकी हेरेँ

चाहेर'नि उनको हात थम्न कहाँ सक्छु
होइनन् मेरी यही निर दुःखी-दुःखी हेरेँ

गरेको छु अर्कैसँग सँगै जिउने बाचा
बाँधेका ति बाचा देखी चुकी-चुकी हेरेँ

चल्नै पर्ने संम्झौतामा कस्तो लेख्यो भावी
दोषी आफ्नै भाग्यलाई नै थुकी-थुकी हेरेँ

-अनुराग कंडेल

गजल-सुकुमबासी भन्छौ किन

पशु होइनौँ हामी पनि, मानवताको दर्जा देऊ
गरिब छौँ अल्छी छैनौँ, भीक होइन कर्जा देऊ।।

यहीं जन्म्यौं यहीं हुर्क्यौं, यही धर्ती हाम्रो घर
सुकुमबासी भन्छौ किन ? सक्छौ भने दर्ता देऊ

किन हेप्छौ पशुलाई झैं ? हाम्रो पनि मन हुन्छ
तिमी जस्तै बन्न सक्छौँ सान्त्वनाको ऊर्जा देऊ

लेख्न-पढ्न नजानेर, चेतनामा कमी होला
तर शिखर चड्ने आट छ भावनाको पर्दा देऊ

सघाउछौँ हामी पनि देश बिकास गर्नलाई
हौसलाले जगाएर समानताको चर्चा देऊ

क्षमतालाई हेर्ने गर् है नछुट्याउ जातपात
केहि गर्छु भन्नेलाई बिस्वास गरी कर्ता देऊ
-अनुराग कंडेल

गीत-पर्खि बस्छु देउरालीमा

पर्खि बस्छु देउरालिमा आउ है भेट्न भोलि
साचेको छु चोखो माया दिउला दिल खोलि

तिमी मेरी सर्बस्व हौ नयन भरी तिमी
तिमी बिना अधुरो म चयन मेरी तिमी
तिम्रो काख स्वर्ग लाग्छ मधुर मिठो बोली
पर्खि बस्छु देउरालीमा आउ है भेट्न भोलि

तिम्रो माया परेलिमै सजाउला प्रिय
जुनी जुनी हृदयमै बसाउला प्रिय
चिनो मेरो सम्झनाको दिउला रातो चोली
पर्खि बस्छु देउरालीमा आउ है भेट्न भोलि

पर्खि बस्छु देउरालिमा आउ है भेट्न भोलि
साचेको छु चोखो माया दिउला दिल खोलि
अनुराग कंडेल

गजल-धेरै फूलेँ डाली डाली

धेरै फुलेँ डाली डाली भयो अब झर्न मन छ
कती बाँच्नु खालीखाली पुग्यो अब मर्न मन छ

धेरै भयो मस्ती मजा उस्तै यहाँ उहा जिबन
यो धर्तिमा अघाए भो नर्कतिर सर्न मन छ

धेरै तरेँ जिन्दगीका साउन भदौ यहाँ खट्दै
पिप बग्ने ति बैतर्नी नदी पनि तर्न मन छ

जवानीमा कती धेरै चरे कुन्नी मन अरुका
अन्तिम हो यो चाहना आफ्नै मन चर्न मन छ

धेरै छरेँ "अनुराग" फुल्यो फल्यो तर विष भो
यो मनका पाखा पाखा अब विष छर्न मन छ

अनुराग कंडेल

गीत- फुल्छु भन्थेउ मनै भरी

फुल्छु भन्थेउ मनैभरी अनयासै झर्यौ किन?
डेरा जमाइ मुटु माझ फेरी पर सर्यौ किन?

मन्को घाऊ बल्झिएर पीडाहरु सल्बलाउछन्
तिम्रै याद सिरानीमा सारा रात खल्बलाउछन्

जानु रैछ मुटु रेटी झुठा बाचा गर्यौ किन?
वारी मलाई एक्लै छोडी आफु पारी तर्यौ किन?

भन्थ्यौ सधैं अङ्गालेर जूनी जूनी साथ दिन्छु
पिर नगर प्रिया तिमी अफ्ठ्यारोमा हात दिन्छु

काडा सँगै जिउदै थिए फुलको आशा भर्यौ किन?
टुक्रा पारी छोड्नु रैछ चोखो मुटु हर्यौ किन?

फुल्छु भन्थेउ मनै भरी अनयासै झर्यौ किन?
डेरा जमाइ मुटु माझ फेरी पर सर्यौ किन?

-अनुराग कंडेल

गजल-म रोए

गल्ली अनि चोक चोकमा म रोए
"अनुराग" मर्यो शोकमा म रोए

अनयासै बल्झ्यो पुरानो घाउ आज
चिच्याएर ठूलै झोकमा म रोए

असफलको लात पेटमा बझ्रियो
सफलताको तिर्खा भोकमा म रोए

हार मात्रै सधैं यो कस्तो जिन्दगी
बल्झिएका धेरै थोकमा म रोए

छैन यहाँ सुन्ने फुर्सद कसैलाई
बेकार यो स्वार्थी लोकमा म रोए
-अनुराग कंडेल